Category Archives: Κοινωνία

ΕΜΠΡΟΣ για ΛΥΤΡΩΣΗ το 2014!…


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος
     Πέρασε ο 4ος κατά σειρά Δεκέμβρης στην Ελλάδα της τρόικα…
     Χριστουγεννιάτικα φροντίσαμε, εργαζόμενοι, συνταξιούχοι και άνεργοι ως γονείς και παππούδες, να στολίσουμε το φυσικό ή πλαστικό έλατο, διατρανώνοντας τη διαπίστωση ότι για τα παιδιά κάνουμε όλοι θυσίες!..
     Παραμονή και ανήμερα κόψαμε την πρωτοχρονιάτικη πίττα και  ασπασθήκαμε σταυρωτά ευχόμενοι ευτυχισμένο, καλότυχο και γεμάτο υγεία το νέο χρόνο 2014.
     Έτσι κρατάμε τα έθιμα και εξευμενίζουμε κάθε πρωτοχρονιά το φάσμα ενός άγνωστου χρόνου που έρχεται. Ίσως κάνουμε και ένα σύντομο απολογισμό του χρόνου που πέρασε και των πεπραγμένων μας.
    Tρίτη μέρα του 2014, τι να θυμηθούμε από το 2013;

Διαβάστε περισσότερα »

Advertisements

Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΗΤΤΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΗΤΑΝ ΟΤΑΝ ΑΡΧΙΣΕ ΣΚΕΠΤΕΤΑΙ ΟΜΟΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΔΡΑ!!!!

Μέσα σ' αυτό το επί αιώνες σταθερό σκηνικό μία φορά "επαναστάτησε" η γυναίκα. "Επαναστάτησε" τον τελευταίο αιώνα και άρα την εποχή που φαίνονταν πλέον τα κέρδη της ανθρώπινης προόδου και άρα της θυσίας της. "Επαναστάτησε" υποτίθεται, για να ζητήσει το μερίδιό της από αυτήν την πρόοδο, στην οποία είχε συμβάλει μέσω της θυσία της. Αυτό ήταν το μέγα λάθος της και δυστυχώς δεν ήταν δικό της. Η μεγαλύτερη "ήττα" της γυναίκας οφείλεται στην υποτιθέμενη μεγάλη και ίσως μοναδική της "νίκη". Στη "νίκη" της "χειραφέτησής" της. Γιατί ήταν "ήττα"; Γιατί ήταν νίκη με βάση την ανδρική σκέψη. Οι άνδρες έβαλαν τη γυναίκα να ανταγωνίζεται τους άνδρες, για να την παγιδεύσουν. Οι γυναίκες δεν είχαν ανάγκη τη χειραφέτηση. Οι γυναίκες είχαν ανάγκη την ελευθερία. Η ελευθερία τους έλειπε. Η ελευθερία να κάνουν τις επιλογές τους ελεύθερα και να μην μπορεί ο κάθε κάφρος – όποιος κι αν είναι αυτός – να τις "νοθεύει". Η ελευθερία να κάνουν τις επιλογές της αρεσκείας τους και όχι η ελευθερία να γίνουν πυροσβέστες, πιλότοι ή οδηγοί τραμ.  Η ελευθερία να ζήσουν όπως θέλουν και όχι να "χτίσουν" ό,τι θέλουν.

Διαβάστε περισσότερα »

Η καυτή επικαιρότητα του τζόγου!…


Γράφει ο Καθηγητής  Γιώργος Πιπερόπουλος

    Χρονιάρες μέρες και  κάποιοι από μας θα προκαλέσουμε, σε φιλικά σπίτια ή σε γειτονικά ΠΡΟ-ΠΟτζίδικα για το καλό της χρονιάς και το γούρι, τη θεά Τύχη.

     Αυτό ΔΕΝ είναι «πρόβλημα»…

     Δυστυχώς, όμως, διαπιστωμένα σε περιπτώσεις οικονομικής κρίσης ο ΤΖΟΓΟΣ γνωρίζει κατακόρυφη άνοδο!… 

     Σε ολάκερο τον πλανήτη μας το κυνηγητό της Τύχης έχει καθιερωθεί, επίσημα και ανεπίσημα σε φοβερά επικερδή απασχόληση τόσο για τα Κράτη ( λαχεία, ιπποδρομίες, καζίνα, ΠΡΟ-ΠΟ,  Λόττο κλπ ), για ιδιώτες και για οργανωμένα συμφέροντα που σε καθημερινή βάση διακινούν μυθώδη ποσά από το περίσσεμα των ευπόρων ή το υστέρημα των σχετικά απόρων.

     Στη Μέκκα του τζόγου, στο μυθικό Λας Βέγκας της Νεβάδας (την πόλη των τυχερών παιχνιδιών και της πορνείας που ποτέ δεν…κοιμάται) οι εισπρά

ξεις μιάς βραδιάς ξεπερνούν κατά πολύ τον ετήσιο προϋπολογισμό γιγάντιων ελληνικών ΔΕΚΟ όπως η ΔΕΗ ή ο ΟΤΕ ! .

     Το πρόβλημα του τζόγου είναι από τις δυσκολότερες περιπτώσεις προσωπικής ψυχοπαθολογίας με κοινωνικές και οικονομικές διαστάσεις ενώ παράλληλα είναι δυσχερής η προσπάθεια ορισμού και καθορισμού του προβλήματος.

     Το θεμελιακό στοιχείο του τζόγου ταυτίζεται με τη συναρπαστικότητα της πιθανότητας, με το κρεσέντο των εξωτικών συναισθημάτων που δημιουργεί το ρίσκο παίρνοντας τις μορφές του ριξίματος των ζαριών, του άσου που έρχεται στην κατάλληλη στιγμή, του επιτυχημένου συνδυασμού των συμβόλων 1, 2 ή Χ , του αλόγου που επιβεβαιώνει την πίιστη μας στις ικανότητές του, του «μαγικού»» συνδυασμού των αριθμών του ΛΟΤΤΟ.

Το ψυχογράφημα του τζογαδόρου

     Μαθαίνουμε το τζόγο από πολύ μικρή ηλικία. Παιδικά παιχνίδια έχουν ως καθοριστικό τους στοιχείο το…ρίσκο. Με άλλα λόγια είναι παιχνίδια τύχης, καθώς περιέχουν τη ρίψη του ζαριού, το τράβηγμα χαρτιών, το στοιχείο της πιθανότητας. Επιπρόσθετα σε πολλές  οικογένειες τα παιδιά όχι μόνο βλέπουν γονείς και φίλους να παίζουν, αλλά συχνά εμπλέκονται στη συναρπαστικότητα του κυνηγητού της τύχης καθώς παίζουν κάποιο τυχερό παιχνίδι μεταξύ τους ή με τους γονείς τους.

     Με δεδομένες τις διαδικασίες εξοικείωσης όλων μας εξ απαλών ονύχων με τα παιχνίδια της τύχης παραμένει επίμονα δύσκολη η απάντηση στο θεμε

λιακό ερώτημα «γιατί ένα συγκεκριμένο άτομο γίνεται μανιώδης παίκτης;»

     Σε μιά πρώτη επιπόλαια θεώρηση ο μανιώδης κυνηγός της τύχης προβάλλει ως άτομο με έντονα στοιχεία κοινωνικότητας, πρόσχαρο στη συμπεριφορά του με τους άλλους,ευχάριστος στην παρέα άνδρας ή γυναίκα.  Διεισδύοντας όμως βαθύτερα στην αυθεντικότητα της συμπεριφοράς του, ανακαλύπτουμε κάτω από την ευχάριστη επιφάνεια ένα άτομο ανώριμο ψυχοσυναισθηματικά με έντονα χαρακτηριστικά εχθρότητας και σαφείς τάσεις μαζοχισμού που συνοδεύονται από υπέρμετρη αντικοινωνικότητα και επαναστατικότητα καθώς και από μιά χαρακτηριστική ροπή προς τη μαγεία, την παραψυχολογία και μεταφυσικές ανησυχίες.

    Η ψυχοσύνθεση του καταναγκαστικού κυνηγού της τύχης, του γνωστού παθιασμένου τζογαδόρου, φαίνεται να είναι ταυτόσημη με την αναζήτηση της δράσης και της περιπέτειας και υποδηλώνει άτομο που εάν δεν ρισκάρει αδυνατεί να επιβεαιώσει την ύπαρξή του, αδυνατεί να αισθανθεί ότι πραγματικά ζεί!

     Συχνά ο κυνηγός της τύχης δημιουργεί πολύπλοκα συστήματα υποκειμε

νικής αιτιολόγησης της συμπεριφορας του που ξεκινούν από το γνωστό  “ σύνδρομο του Μόντε Κάρλο “ όπου ο παίκτης πιστεύει ότι αφού χάσεις σε ένα αριθμό Χ προσπαθειών την επόμενη φορά θα κερδίσεις …οπωσδήποτε  και φυσικά κανείς δεν γνωρίζει πόσες ακριβώς πρέπει να είναι οι Χ φορές. Επίσης υπάρχει  και ο » φαύλος κύκλος» η αποκαλούμενη φαντασίωση του λαθεμένου συλλογισμού που για τον τζογαδόρο παίρνει την ακόλουθη μορφή: » Οταν κερδίζω παίζω με τα χρήματα των άλλων και όταν χάνω προσπαθώ απλά και μόνο να..πατσίσω» Οταν το επιτύχω αυτό το κέρδος μου ταυτίζεται με την απόλαυση τη γοητεία τη συναρπαστικότητα που μου χαρίζει το παιχνίδι χωρίς να μου κοστίζει και…πολλά…

     Ο παθολογικός παίκτης, ο τζογαδόρος, χώρια από τις ώρες που αναλώνει στο συγκεκριμένο παιχνίδι (χαρτιά, καζίνο, ιππόδρομος κλπ) ξοδεύει και τις υπόλοιπες ώρες του προσδιορίζοντας την κακοτυχία της περασμένης νύχτας ή μέρας και πλάθοντας όνειρα για το επόμενο παιχνίδι, την επόμενη αναμέτρηση.

     Ο καταναγκασμός και η ταυτόχρονη γοητεία, η συναρπαστικότητα του κυνηγητού της Τύχης οδηγούν το άτομο αυτό σε πλήρη αδιαφορία και αμέλεια της προσωπικής τους και οικογενειακής ζωής και φυσικά των επαγγελματικών του υποχρεώσεων.

Ψυχοθεραπευτική αγωγή

     Οι καταναγκαστικοί παίκτες, θεραπευτικά, εντάσονται μέσα στα πλαίσια της προσέγγισης διαταραχών χαρακτήρος και θεραπείας καταναγκαστικών νευρώσεων. Ερευνητικές προσπάθειες κλινικού κυρίως χαρακτήρα πιστοποι

ούν το γεγονός ότι  ένα σημαντικό ποσοστό αυτών των ατόμων επιδείχνουν και ψυχοσυνθεση ( δομές προσωπικότητας και συναισθηματικό φάσμα ) και χαρακτήρα που προσιδιάζει άτομα που εμπλέκονται στα προβλήματα του αλκοόλ και των ναρκωτικών ουσιών.

     Υπάρχει η άποψη ότι ένα σημαντικός αριθμός παικτών είναι νευρωσικά άτομα με  υποσυνείδητη ανάγκη να χάσουν που συγκαλύπτεται από τη συνειδητή την εμφαντική τους προσκόλληση στην επιδίωξη της επιτυχίας.  Η υποσυνείδητη ανάγκη για «αποτυχία» ξεκινά από την ανάγκη του ατόμου να επαναστατήσει απέναντι στη γονεϊκή εξουσία και κυριαρχία γεγονός που δημιουργεί ενοχές και ανάγκη τιμωρίας και γενικεύεται σε μιά επαναστατικότητα στο ευρύτερο κοιννωνικό περιβάλλον.

     Σε γενικές γραμμές δεν είναι καθόλου εξωπραγματική η θεώρηση του τζογαδόρου ως ένα άτομο που διακατέχεται από έντονο υπαρξιακό άγχος, με έντονα συναισθήματα ανασφάλειας και με έλλειψη ικανότητας χειρισμού των απογοητεύσεων και ματαιώσεων που μας επιφυλάσει η καθημερινότητα. Το άτομο αυτό εστιάζει την υπέρμετρη ανάγκη του για φυγή από την πραγματικότητα στο κυνηγητό της τύχης.

     Το 1957 δύο επώνυμοι Αμερικανοί τζογαδόροι στην προσπάθειά τους να θεραπευθούν από την «αρρώστεια» τους δανείσθηκαν την ιδέα του παγκόσμια γνωστού Συνδέσμου Αλληλοβοηθείας Αλκοολικών ( Ανώνυμοι Αλκοολικοί ) και δημιουργησαν την πρώτη ομάδα αλληλοβοηθείας τζογαδόρων (  gamblerς anonymous ) στο Λός Αντζελες της πολιτείας της Καλιφόρνια.

     Ο Σύνδεσμος αυτός αριθμεί σήμερα εκατοντάδες παραρτήματα σε πολλές χώρες του πλανήτης μας.

      Ήρθε, πιστεύω, η ώρα και για την ελληνική κοινωνία…

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑ: "ΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΦΤΩΧΟΙ – ΟΙ ΦΤΩΧΟΙ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ"

1"Οι πλούσιοι θα γίνουν φτωχοί, και οι φτωχοί θα πεθάνουν" έλεγε ο Πατροκοσμάς, και αυτή τη στιγμή είμαστε έτοιμοι να δούμε την εκπλήρωση και αυτής της προφητείας του μεγάλου μας Εθνομάρτυρα.

Εαν αναλογιστούμε ότι όλοι αυτοί που θεωρούσαμε "ότι τα έχουν", είτε επειχειρηματίες, είτε τυχάρπαστοι του lifestyle, τώρα κλείνουν τις επιχειρήσεις τους άρον άρον, και πουλάνε τα σπίτια τους στη Μύκονο σε εξεφτελισικές τιμές, όπως επίσης και το επιεκίμενο κούρεμα σε υψηλές καταθέσεις, που θα ξεκινήσει από την Κύπρο και θα το δείτε ότι θα φτάσει μέχρι και τα νησιά Μπαρμπάντος, τότε όντως οι πλούσιοι θα γίνουν φτωχοί.

Διαβάστε περισσότερα »

Χριστούγεννα ….σε χρόνους που ογκούται ο πλούτος χωρίς όμως να μπορεί ή να ενδιαφέρεται να κατανικήσει την εξαπλούμενη πενία….

Χριστούγεννα ….σε χρόνους που ογκούται ο πλούτος  χωρίς όμως να μπορεί ή να ενδιαφέρεται να κατανικήσει την εξαπλούμενη πενία και να ανακουφίσει όσους υπομένουν έναν διαρκή χειμώνα· σε χρόνους που μυριάδες αναγκεμένοι άνθρωποι παίρνουν τον αβάσταχτο  δρόμο της προσφυγιάς προς τη δική τους Αίγυπτο, σφόδρα άξενη,…

(Εστάλη από τον κύριο Γεώργιο Δ.)

Η κατάρρευση της αστικής τάξης

Η κατάρρευση της αστικής τάξης 3

Φαίνεται πως είμαστε αντιμέτωποι με μία καινούργια «πάλη των τάξεων», η οποία όμως αυτή τη φορά έχει ξεκινήσει εκ των άνω – από τα ανώτατα εισοδηματικά στρώματα, τα οποία έχουν τοποθετήσει στο στόχαστρο τη μεσαία τάξη


«Το μεγαλύτερο ρήγμα στην άμυνα μίας χώρας, σε περιόδους οικονομικών πολέμων, είναι η διαφθορά των πάσης φύσεως ηγετικών ομάδων της – η οποία επιτρέπει την ανεμπόδιστη είσοδο των εισβολέων, ελαχιστοποιώντας τους κινδύνους και τις απώλειες τους».

.

Παρά τη μη ισορροπημένη αναδιανομή των εισοδημάτων, αφού στη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών οι πλούσιοι γινόντουσαν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, η μεσαία τάξη δεν αντιμετώπιζε σημαντικά προβλήματα. Οι λογαριασμοί πληρώνονταν, τα ταξίδια στην περίοδο των διακοπών ήταν ο κανόνας, η αγορά ενός σπιτιού ή ενός διαμερίσματος με τη βοήθεια ενός τραπεζικού δανείου ήταν εφικτή, ενώ η απόκτηση αυτοκινήτου ολοκλήρωνε την εικόνα μίας σχετικά εύπορης, άνετης ζωής.

Το κυριότερο όλων, οι προοπτικές για το μέλλον ήταν ευοίωνες, όπως επίσης οι ελπίδες για ένα καλύτερο βιοτικό επίπεδο – υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι θα εργαζόταν κανείς, όσο το δυνατόν περισσότερο. Φυσικά η μεσαία τάξη, στην οποία βασίλευε το «αμερικανικό όνειρο» (American dream), δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να αναρριχηθεί στα ανώτατα επίπεδα – να ανήκει δηλαδή κάποτε στην ελίτ. Εν τούτοις, αισθανόταν ότι θα μπορούσε, εάν προσπαθούσε αρκετά – γεγονός που ήταν σημαντικότερο από κάθε τι άλλο, αφού στήριζε και εξασφάλιζε την κοινωνική ειρήνη και συνοχή.

Διαβάστε περισσότερα »

Οι Ρώσοι δεν εμπιστεύονται εύκολα τους ανθρώπους, σύμφωνα με μελέτη

Περίπου δύο στους τρεις Ρώσους δεν εμπιστεύονται τους άλλους ανθρώπους, σύμφωνα με έκθεση του Ρωσικού Δημόσιου Επιμελητηρίου. «Το επίπεδο της εμπιστοσύνης μεταξύ των ανθρώπων στη Ρωσία παραμένει, προς το παρόν, χαμηλά. Περισσότερα από τα δύο τρίτα των Ρώσων πιστεύουν ότι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στις σχέσεις με τους άλλους» αναφέρει η έκθεση.
Το 80% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι οι Ρώσοι γίνονται ολοένα και πιο επιθετικοί, ενώ τα τρία τέταρτα των συμμετεχόντων στην έρευνα εξέφρασαν παράπονα για την αυξανόμενη έλλειψη σεβασμού στους ηλικιωμένους. Επίσης, σε ποσοστό 70%-80% οι πολίτες της Ρωσίας παραδέχτηκαν ότι έχουν ξενοφοβικά αισθήματα. 

Η έκθεση διαπίστωσε, μεταξύ άλλων, ότι οι Ρώσοι δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για τη δημόσια ζωή, με ποσοστό περίπου 60% να δηλώνει ότι τον περασμένο χρόνο δεν συμμετείχε σε καμία κοινωνική ή δημόσια εκδήλωση. Το εν λόγω ποσοστό είναι ακόμα υψηλότερο σε αστικές περιοχές: 67% στη Μόσχα και 69% σε άλλες μεγάλες πόλεις.
Ρώσοι και ΜΚΟ
Το Επιμελητήριο ανέφερε ακόμα ότι στη συντριπτική τους πλειονότητα οι Ρώσοι δεν είναι ενημερωμένοι σχετικά με τις μη κυβερνητικές οργανώσεις ώστε να ενδιαφερθούν για τις δράσεις τους. Μόνο το 8,9 των ερωτηθέντων δήλωσε ότι συμμετείχε σε δράσεις ΜΚΟ. Στην ερώτηση αν γνωρίζουν τις ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στην περιοχή όπου κατοικούν οι περισσότεροι δεν απάντησαν. Πάντως, σε γενικές γραμμές, οι κάτοικοι των μεγάλων πόλεων γνωρίζουν περισσότερα σχετικά με τις ΜΚΟ, αν και μόνο το 18% των συμμετεχόντων στην έρευνα θα μπορούσε να απαντήσει στη συγκεκριμένη ερώτηση.
Τέλος, η φιλανθρωπία εξακολουθεί να αποτελεί στοιχείο αρκετών Ρώσων. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, σε ποσοστό 36% οι πολίτες της Ρωσίας δήλωσαν ότι την προηγούμενη χρονιά δώρισαν ρούχα ή χρήματα σε διάφορους σκοπούς.

Πηγή: RIA Novosti
 http://rbth.gr

Ελάτε να ξαναγίνουμε συνάνθρωποι!…


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος 

   Έρχονται την Τετάρτη 25 Δεκεμβρίου 2013 τα Χριστούγεννα και την επόμενη Τετάρτη η Πρωτοχρονιά του 2014.

    Έρχονται στο νου θύμησες παλιές, αναμνήσεις από άλλα Χριστούγεννα και άλλες πρωτοχρονιές, τότε που μας έλειπαν τα χρήματα και τα «λούσα» που τώρα μας τα παίρνουν πίσω, αλλά περίσσευαν η ανθρωπιά και η αξιοπρέπεια!..   

    Μια φορά και έναν καιρό στη Θεσσαλονίκη, είχαμε στο Διοικητήριο μια «μαρμάρινη» αλάνα που καταστράφηκε αλλά, δυστυχώς, τα αρχαία που αποκαλύφθηκαν ΔΕΝ αποτελούν επισκέψιμο χώρο.

    Και απέναντι από την Αγγελάκη, είχαμε μια «χωματένια» μεγάλη αλάνα όπου, όπως κάναμε και στη «μαρμάρινη» του Διοικητηρίου, κλωτσούσαμε τη μπάλα, παίζαμε κρυφτούλι, αμάδες και μακριά γαϊδούρα…

     Μια φορά και ένα καιρό είχαμε τους φίλους και τους κολλητούς να λέμε τα μυστικά μας, να μοιραζόμαστε χαρές που έτσι διπλασιάζονταν και λύπες που μειώνονταν επειδή τις βγάζαμε από το στέρνο με δάκρυα στα μάτια..

     Μια φορά και έναν καιρό τα είχαμε αυτά για να παίζουμε σε παρέες εμείς τα παιδιά γονιών που ΔΕΝ είχαν λεφτά ούτε αυτοκίνητα αλλά εμείς είχαμε όνειρα πολλά!…

Διαβάστε περισσότερα »

Ζουν ανάμεσά μας! Πλούσιοι, ισχυροί και αντιμνημονιακοί

Θανάσης Μαυρίδης
ΣΙΩΠΗΤΗΡΙΟ

Κάποιο λάθος έχουμε κάνει σύντροφοι. Εμείς της ελεύθερης οικονομίας ποντάραμε στο λαϊκό καπιταλισμό και στην επιχειρηματικότητα και εισπράξαμε Χάρη Θεοχάρη. Κι οι σύντροφοι της απέναντι πλευράς μετράνε τα εκατομμύρια λες και πρόκειται για το πιο συνηθισμένο πράγμα του κόσμου. Μπας και διαλέξαμε λάθος πλευρά; Να υπερασπίζεσαι τον καπιταλισμό, να σε λένε φιλελέ και να εισπράττουν άλλοι; 

Συνδικαλιστές έπρεπε να γίνουμε. Να παίρνουμε εφάπαξ εκατομμύρια και μετά να μιλάμε για την επανάσταση. Θα ρωτήσει κανείς αν ο κ. Τσουκαλάς τα «έκλεψε» τα λεφτά. Όχι! Τα κέρδισε επάξια στο στίβο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. 

Αντιγράφουμε από το βιογραφικό του:

«Όλη του τη ζωή εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα, στην Ολλανδική Τράπεζα ΑΒΝ AMRO όπου επί σειρά ετών ήταν Πρόεδρος των εργαζομένων. Διετέλεσε Πρόεδρος της ΟΤΟΕ (Ομοσπονδία Τραπεζοϋπαλληλικών Οργανώσεων Ελλάδος) και συνέδεσε το όνομά του με τους μεγάλους αγώνες για το Ασφαλιστικό και για την κατοχύρωση των Κλαδικών Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Στα πλαίσια των διεθνών δραστηριοτήτων του υπήρξε Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Εργασιακού Συμβουλίου της ABN AMRO, Αντιπρόεδρος της UNI EUROPA (Συνδικαλιστικής Οργάνωσης του τομέα των υπηρεσιών με 8.000.000 μέλη στην Ευρώπη), Ειδικός Εμπειρογνώμων της UΝΙ για την Ελλάδα για τα Ευρωπαϊκά Εργασιακά Συμβούλια. Ανέπτυξε δράσεις που συνέβαλλαν στη δημιουργία σχέσεων φιλίας-αλληλεγγύης και συνεργασίας μεταξύ των εργαζομένων στην Ευρώπη, και ιδιαίτερα στις χώρες της Μεσογείου (UNIMED) και στα Βαλκάνια». 

Προφανώς η Τράπεζα που εργάστηκε ο κ. Τσουκαλάς  δίνει γενναίες αμοιβές στους εργαζόμενούς της. Τους κάνει εκατομμυριούχους. Άρα, η Τράπεζα είναι μία καλή τράπεζα. Έτσι δεν είναι; Εκτός κι αν η φιλολαϊκή της πολιτική δεν αφορά όλους τους εργαζόμενους. Αλλά τον κ. Τσουκαλά, εν τέλει, τον αφορούσε. Δεν βρίσκουν εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ ότι υπάρχει μία αναντιστοιχία μεταξύ αυτών που λένε και αυτών που τους συμβαίνουν; 

Αν ο κ. Τσουκαλάς ήταν ένας φιλελέ, όπως κι όλοι οι επάρατοι μνημονιακοί, θα λέγαμε ότι η πορεία της ζωής του ήταν συνεπής με όσα υποστήριζε, με τις αρχές της ελεύθερης οικονομίας και της ελεύθερης διαπραγμάτευσης. Γιατί πήρε ένα ολόκληρο εκατομμύριο; Διότι ήταν μάγκας και κατάφερε να κλείσει ένα καλό συμβόλαιο με την τράπεζα που εργαζότανε. Κι όταν βγήκε στην σύνταξη πήρε εφάπαξ σε μέγεθος  γίγας. Αλλά δεν είναι φιλελέ. Είναι προστάτης των πτωχών, εκείνων που η τράπεζα απειλεί να τους πάρει το σπίτι. Πως, λοιπόν, θα δει αύριο στα μάτια τους ανέργους από τους οποίους ζητάει την ψήφο τους, όταν αυτός έχει ένα εκατομμύριο στην τράπεζα και οι άλλοι απολύτως τίποτα; 

Προσωπικά δεν βρίσκω κάτι κακό στο ότι ο κ. Τσουκαλάς πήρε ένα εκατομμύριο. Μακάρι ο άνθρωπος να έπαιρνε και δέκα. Απλά, δεν μπορώ να καταλάβω πως ακριβώς το έκανε. Τον τρόπο με τον οποίο τους έπεισε. Για να τον πούμε και στους «δικούς μας τους φιλελέ» να τον αντιγράψουν. 

Θα μας πείτε ότι εδώ πιάστηκαν άλλοι σύντροφοι της επανάστασης στα πράσα για φοροδιαφυγή και αμέσως μετά έβριζαν και πάλι το μνημόνιο για την χρεοκοπία της χώρας! Δηλαδή, το μνημόνιο προκάλεσε την καταστροφή σε μία χώρα που όλα πήγαιναν τέλεια και δεν ήταν η δική τους φοροδιαφυγή που συντέλεσε στο να καταστραφεί μία πλούσια χώρα και να χρειάζεται σχέδιο διάσωσης από τον υπόλοιπο κόσμο. 

Θανάσης Μαυρίδης
thanasis.mavridis@capital.gr

 http://www.capital.gr/Articles.asp?id=1926040

Δεν μπορεί, θα αναρωτιέσαι κι εσύ…

Η σύλληψη ενός Ηρακλειδέα του Στέμματος που σε όλη του τη ζωή σιτίζεται -κληρονομικώ δικαιώματι- στο Πρυτανείο, επειδή οδηγούσε το πολυτελές όχημά του –κατά πάσα πιθανότητα ατελώς αποκτημένο κι αυτό- με πλαστές πινακίδες κυκλοφορίας,  προκάλεσε περισσότερο θόρυβο απ' ό,τι ίσως θα δικαιολογούσε η ηθική κατάπτωση αυτού του εσμού των θλιβερών που συλλήβδην έχομε συνηθίσει να αποκαλούμε "πολιτικό σύστημα". 

Προς τι ο θόρυβος? Ίσως να δικαιολογείται από το γεγονός ότι αρεσκόμαστε να ασχολούμαστε περισσότερο με τα φαιδρότερα και λιγότερο με τα σοβαρότερα.  

Αυτό όμως που κάνει την μεγαλύτερη εντύπωση, είναι η παρέμβαση του αστείου ανθρωπάκου που παριστάνει τον Πρωθυπουργό.

Διαβάστε περισσότερα »